Tag Archives: بچه‌داری

چهار ماهگی یا شش ماهگی؟

گفتم حالا که راجع به زمان غذا خوردن بچه نوشته بودم خبر امروز رو هم راجع بهش بنویسم. ۴ تا محقق بریتانیایی یه مقاله‌‌ای چاپ کرده‌اند که توش گفته‌اند بهتره بچه‌ها از ۴ ماهگی غذای کمکی بخورند و تا ۶ ماهگی صبر نکنند. گفته‌اند که تحقیقاتشون نشون داده که بچه‌هایی که تا ۶ ماهگی فقط شیر مادر خوردند کمبود آهن و کم‌خونی داشته‌اند. همین‌طور بیشتر آلرژی و بیماری‌های روده توشون دیده شده. ولی خب از اون طرف تایید کرده‌اند که بچه‌هایی که تا ۶ ماهگی فقط شیر مادر خورده‌اند کمتر بیماری‌های عفونی گرفته‌اند. بنابراین نتیجه گرفته‌اند که تو کشورهایی که پیشرفته نیستند و از لحاظ بهداشت و مواد غذایی فقیرند تا ۶ ماهگی شیردادن قابل دفاعه ولی در کشورهای پیشرفته خوبه که زود شروع بشه.

ولی این حرفشون حسابی جنجال برانگیز بوده مخصوصا از طرف گروه‌هایی که برای شیرمادر دادن تبلیغ می‌کنند. سازمان بهداشت جهانی هم با حرفشون مخالفت کرده و گفته هنوز توصیه‌شون همون ۶ ماهه. یکی از ایرادهای اساسی که بهشون گرفته‌اند اینه که ۳ تا از این محقق‌ها از شرکت‌‌هایی که غذای کمکی بچه درست می‌کنند قبلا پول گرفته بودند.

البته خب این مساله دائم تو خیلی از پروژه‌های تحقیقی مشکل‌ساز می‌شه. یه جایی مثل سازمان بهداشت که اون‌قدر پولی نداره بده کسی تحقیقی بکنه. پول دست همین شرکت‌های خصوصیه. آدم نمی‌دونه که واقعا چقدر پول گرفتن از اینا باعث تاثیر رو کار می‌شه ولی خب اینو می‌دونم که اگه آدم بخواد همه این جور تحقیق‌ها رو رد کنه خیلی چیزی باقی نمی‌مونه! خود این محقق‌ها هم گفته‌اند که تو این پروژه بخصوص پولی از شرکت غذایی نگرفته‌اند.

یه نکته جالب هم برای من این بود که در کل دنیا ۳۵ درصد تا ۶ ماهگی فقط شیر مادر می‌دهند و در آمریکا ۱۳ درصد.

خبر در اخبار نیچر

خبر در بی.بی.سی فارسی

خبر در ای.بی.سی

مشکلات چشم و باز هم غذای کمکی

سپهر از روزای اولی که به دنیا اومد چشم چپش خیلی بیشتر اشک میومد. دکتر گفت که بعضی وقتا هنوز غده‌های اشکی خوب تنظیم نشده‌اند و خودش خوب می‌شه. ولی هنوز که ۴ ماهش هم رد شده خوب نشده و ایران که بودیم خیلی بدتر هم شد. چشمش قی شدید می‌کرد طوری که صبح چشماش خوب باز نمی‌شد. یادم بود که بچه بودیم ما هم این‌طوری می‌شدیم و خیلی واگیر هم بود. دیگه با اب گرم یا چایی کمرنگ با پنبه تمیز می‌کردیم. وقتی اینجا اومدیم برای ویزیت چهار ماهگی که بردیم به دکتر نشون دادیم. البته از وقتی اومده بودیم بهتر شده بود خیلی. دکتر گفت که سفیدی چشماش سفیده و سرخ نشده و اون مریضی نیست (اینجا بهش می‌گن conjunctivitis یا چشم صورتی pink eye). گفت اگه باز بد شد بیارینش. دیروز صبح باز زیاد شده بود. دیگه زنگ زدم به دکتر. دکتر خودش نبود و یه دکتر دیگه بود. نگاه کرد و گفت که نه چیزی نیست و این همون راه غده‌های اشکیه که یه کم تنگه و به مرور زمان درست می‌شه و به طور متناوب ممکنه صبح‌ها این‌طوری بشه وبعد باز خوب بشه و فقط تمیزش کنید و کنار چشمش رو ماساژ بدید.

این یکی دکتره که دیدیمش این بار اتفاقا جزو دکترایی بود که تو بیمارستان سر زده بود بهمون و سپهر رو معاینه کرده بود. وقتی می‌خواستیم دکتر انتخاب کنیم علیرضا گفت این خانومه خوب بود. بقیه فقط معاینه می‌کردند ولی این بچه رو برداشت. عوض کرد و بعدش هم بغلش کرد. ولی وقتی از بیمارستان مرخص شدیم برای اولین ویزیت که رفتیم دیدیم که دکترای خانوم اون مطب همه نیمه وقت کار می‌کنند. منم اون موقع وسواس داشتم که هرلحظه‌ای که اراده کنیم خوبه دکتره باشه و این حرفا! این شد که دکتر فعلی رو انتخاب کردیم.

دیروز که شانسی اون یکی دکتره بود به علیرضا گفتم اگه بازم ازش خوشمون اومد اصلا عوض می‌کنیم دکتر رو. این جوون‌تر هم بود و گفتم خوبه که راجع به غذا هم بپرسم. گفت که ما قبلا می‌گفتیم تا ۶ ماهگی صبر کنید ولی حالا می‌گیم اگه می‌خوای از ۴ ماهگی هم می‌تونی شروع کنی. گفتم من عجله‌ای ندارم فقط گفتم شاید این طوری سیرتر بشه و کل شب رو بخوابه.

به این نتیجه هم رسیدیم که دکتر خودمون هم که همینا رو گفت و خوش‌اخلاق‌تر هم هست پس دکتر رو عوض نمی‌کنیم.

چهارماهگی

پسرک ما هم چهارماهه شد. حسابی بزرگ و شیطون شده.

– درست در آخرین روز سه ماهگیش غلت زد. داشتم لباساش رو می‌گذاشتم از چمدون تو کمد که برگشتم دیدم رو شکمشه. رفتم دوربین اوردم و برش گردوندم که بازم چرخید. الان دیگه حسابی ماهر شده و ظرف چندثانیه برمی‌گرده. البته خیلی از رو شکم بودن خوشش نمی‌آد. پا می‌زنه که بره جلو و وقتی نمی‌تونه شاکی می‌شه.

– برای چهارماهگیش بردیمش دکتر. وزنش ۸ کیلو و ۵۱ گرم شده که همچنان در محدوده ۹۰ درصده. قدش هم ۶۳.۵ سانت شده که اونم در محدوده ۵۰ درصده.

– چون تا ۶ ماهگی دکتر رو نمی‌بینیم راجع به غذا دادن هم باهامون صحبت کرد. گفت ما می‌گیم بین ۴ تا ۶ ماهگی می‌تونین شروع کنین. چون سپهر به غذا خوردن علاقه داره (به عبارتی شکموه!) و هنوز تقربیا دو ساعت یه بار شیر می‌خوره و شبا رو کامل نمی‌خوابه گفت اگه بخواین می‌تونین همین امروز برین و براش غذا بخرین و شروع کنین. ولی من هنوز شک دارم. اولا که می‌بینم دکترا جدیدا می‌گن بعد از ۶ ماه. و می‌گم شاید چون این دکتره نسبتا سنش زیاده اینو می‌گه. بعد هم با اینکه کلا غذا دادن به بچه به نظرم هیجان انگیز میاد و مخصوصا اگه باعث بشه فاصله بین شیر خوردنش کم بشه کارا برای من راحت‌تر می‌شه ولی می‌ترسم که همین باعث شه شیرم کم بشه.خلاصه اینکه فعلا تصمیمی به غذا دادن نداریم. با یه دکتر دیگه هم می‌خوام مشورت کنم و ببینم نظر یه دکتر جوون‌تر چیه.

– واکسن‌های ۴ ماهگی رو هم زد که یادآور همون ۵ تایی بود که دفعه قبل زده بود. خیلی دلم سوخت براش وقتی اولین آمپول رو بهش زدن از تعجب چشماش گرد شده بود. بعد هم که شب تب کرد. فعلا راحت شدیم باز تا ۶ ماهگی.

– دکتر گفت که این دوره ۴ تا ۶ ماه به نظر اون از باحال‌ترین دوره‌های بچه‌هاست. خیلی ارتباط برقرار کردنش بهتر می‌شه. کم کم تو گرفتن اشیا خیلی بهتر می‌شه و حتی می‌تونه چیزا رو از این دست به اون دست بده. شروع می‌کنه به نشستن. ما هم حسابی هیجان‌زده‌ایم که ببینیم این دو ماه چه‌جوری خواهد بود.

سوال

بعضی وقتا وب‌لاگ‌های مامان‌ها رو که می‌خونم که شرح روزشون رو نوشتن از آشپزی و بچه مریض یا لجباز و بشور و بساب برام سوال پیش می‌آد که بابای مربوطه تو این مدت چی‌کار می‌کرده.

واکسن‌های دو ماهگی

چهارشنبه برای معاینه دو ماهگی سپهر بردیمش دکتر. البته ۸ روز از دو ماهگیش گذشته بود. منم که هیچ عجله‌ای نداشتم که زودتر باشه چون می‌دونستم نوبت واکسن‌هاشه و خیلی می‌ترسیدم. وزنش ۶ کیلو و ۴۹۰ گرم شده که تو محدوده ۹۰ درصده و قدش حدود ۵۹ سانت که مثل قبل حدود ۵۰ درصد. خلاصه حسابی تپلی شده. شنیده بودم که بعضی‌ها می‌گن بالای ۹۰ درصد رفتن وزن خوب نیست ولی دکتر گفت زیر یک سال هرچقدر دوست داره می‌تونه تپلی بشه مخصوصا که شیر مادر می‌خوره.

دوست داشتم آقای دکتر خندیدن و فعالیت‌هاش رو بیشتر ببینه ولی وقت دکتر افتاده بود درست موقع شیر خوردنش و زیاد خوش‌اخلاق نبود ولی یه کم لبخند زد و وقتی دکتر داشت صدای قلبش رو گوش می‌کرد حسابی با صدا در اوردن با دکتر اختلاط می‌کرد!

بعد از معاینه هم بردیمش ۵ تا واکسن زد (یکیش خوردنی بود). کلی اون‌جا گریه کرد و بهش شیر دادم تا یه کم آروم شد ولی بازم ناله می‌کرد و همین‌طوری خوابش برد. خونه هم که رسیدیم اولش خوب بود ولی بعد از عصر تب کرد. دیگه ۴ ساعت یه بار بهش استامینوفن بچه دادیم تا تبش اومد پایین. با اینکه معلوم بود بی‌حاله و زیاد خوابید ولی جالب بود که بداخلاق که نشده بود هیچی به نظرم خوش‌اخلاق‌تر هم شده بود و کلی می‌خندید. علیرضا می‌گفت شاید چون تمام مدت بغلش کردیم خوشحال شده. دیروز هم با اینکه تب نداشت ولی باز هم خیلی بی‌حال بود و زیاد خوابید. ولی امروز دوباره سپهر قبلی شده و از سر و کول ما می‌ره بالا!

نمی‌فهمم چرا باید یه دفعه ۵ تا واکسن رو با هم بزنن*. شاید اینجوری کم‌تر اذیت بشن و به جای ۴-۵ دفعه تب کردن یه دفعه‌ای تموم بشه. ولی خب آدم فکر می‌کنه مبارزه کردن با ۵ تا مریضی سخت‌تره تا یکی. ایران نگاه کردم دیدم انگار خیلی کمتر از اینجاست واکسن‌ها. البته احتمالا این که شاید توانایی ساختن بعضی‌هاش رو ندارن هست ولی یه عامل خیلی مهم به نظرم اینه که اینجا تنوع مردم و شرایط زندگی‌شون و بالطبع بیماری‌هاشون و همین‌طور رفت و آمد به کشورهای مختلف و باز اوردن بیماری‌های مختلف بیشتره.

* واکسن‌هایی که زد اینا بودند:

  • DTaP (سه گانه)
  • Hib ( برای جلوگیری از یه نوع آنفلونزا که می‌تونه منجر به مننژیت و ذات‌الریه و ..بشه، انگار ایران نیست)
  • IPV (فلج اطفال، زمان ما خوردنی بود واکسن فلج ولی انگار الان تزریقی شده)
  • PCV ( این یکی هم باز باکتری ذات‌الریه است و ایران نیست)
  • Rota (این واکسن خوردنی بود و برای جلوگیری از یه بیماری شدید اسهالیه. جالبه که طوری که تو ویکی‌پدیا نوشته خیلی بیماری شایعیه و همه بچه‌ها تا ۵ سالگی این بیماری رو می‌گیرن.

زمان‌بندی واکسیناسیون در آمریکا

زمان‌بندی واکسیناسیون در ایران