- دیروز بارون می‌اومد و یه کم هوا سرد شده بود. تو خونه آشپزی کرده بودم و به همین خاطر پنجره‌ها حسابی بخار گرفته بود. سپهر رفته دم پنجره بعد کشف کرده که می‌تونه رو بخارها شکل بشه. با ذوق می‌گه چشم چشم. (بنده چون خیلی نقاشی‌ام خوبه تنها چیزی که بلدم بکشم چشم چشم دو ابرو ئه. اینه که سپهر هم بسیار به این چشم چشم علاقه داره و به مداد شمعی و کاغذ و نقاشی و هر چیز مربوط می‌گه چشم چشم.)

- یاد گرفته به من بگه مامانی و به علیرضا هم بگه بابایی و فهمیده که اینا موثرتر از مامان و بابای خالیه.

- معمولا وقتی شیر می‌‌خواد می‌گه بغل. بعد که میاد بغل می‌گه شیر. تازگی انگار دیده به صرفه‌تره هر دوتا رو قاطی کنه، می‌گه بغبش. بعضی وقتا هم وقتی می‌گفت شیر من بهش می‌گفتم شیر می‌خوای؟ و می‌گفت بله. حالا انگار فکر می‌کنه بله کلا یه ربطی به شیر داره. می یاد و می‌گه بله بله.

- کم کم داره کلمه‌های پیچیده‌تر و حتی عبارت‌های دو کلمه‌ای رو هم استفاده می‌کنه. قبلا به قورباغه می‌گفت باغه. الان کامل می‌گه قورباغه. دو کلمه‌ای‌هایی که می‌گه یکی نون و منیر (نون و پنیر) که عاشقشه و می‌تونه صبح و ظهر و شب فقط همینا رو بخوره. و یکی دیگه هم توپ بازی و آب بازی.

- بازی مورد علاقه‌اش قایم موشکه. علیرضا می‌ره یه جا قایم می‌شه و من بهش می‌گم بابا کو؟ می‌دوه می‌ره پیداش می‌کنه و بلند بلند می‌گه دالی دالی. این دالی رو هم با یه لهجه‌ای می‌گه که خیلی دوست دارم بتونم ضبط کنم، اگه شد می‌گذارم اینجا.

نگین پیشنهاد داد که بیایم هرکسی هرچقدر می‌تونه از کتاب جمعه رو تایپ کنه که وقتی پرستو آزاد شد که امیدوارم زود زود باشه خوشحال شه. حتی اگه پرستو رو نمی‌شناسین یا براتون خوشحال کردنش مهم نیست اینکه این متن‌ها باشن روی اینترنت خیلی ارزشمنده و تایپ کردن یا ویرایش کردنشون بهانه خوبی هم هست که بخونیشون. برای خود من که خیلی متنی که دارم تایپ می‌کنم جالبه.

باید یه حساب کاربری اینجا باز کنین. راهنمای خیلی خوبی هم برای شروع کار داره. حتی اگه فقط می‌رسین یه چندتا جمله تایپ کنین هم خوبه. همون چندتا رو تایپ کنید و بعد دوباره متن رو از حالت در حال ویرایش به ناقص برگردونید تا یکی دیگه بقیه‌اش رو تایپ کنه.

پ.ن. بعضی وقتا ممکنه سایتش کند باشه یا بالا نیاد، یه کوچولو صبر کنید درست می‌شه.

رابطه من و آشپزی هیچ‌وقت خوب نبوده به دلایل زیر:

• فکر کردن به اینکه چی بپزم خیلی سخته. ۷ روز هفته، تکراری نباشه، خوشمزه باشه، سپهر هم ترجیحا بتونه بخوره که نخوام یه سری هم برای اون غذا درست کنم و البته سالم باشه و چاق کننده هم نباشه.
• مدیریت کردن چیزایی که باید تو یخچال باشه که وقتی هم تصمیم گرفتی چی درست کنی وسایلش تو یخچال باشه خیلی سخته. نمی‌شه هم همیشه همه چی خرید چون خراب می‌شه.
• زمان گذاشتن برای اشپزی وقتی سپهر بیداره که سخته. چون هی می‌خواد بیاد تو آشپزخونه و بکن نکن‌ها زیاد می‌شه. می‌مونه شب بعد از خوابیدنش که اون هم یعنی از یکی دو ساعت وقت کتاب خوندن و اینترنت‌گردی مقدار خوبیش رو بگذاری برای کاری که زیاد دوست نداری!
• بعدش هم که مصیبت جا دادن باقیمانده‌ها تو یخچال و شستن قابلمه.

قبلا فکر می‌کردم روند یادگیری حرف زدن بچه‌ها اینه که اول هی هرچی بهشون می‌گی تکرار می‌کنند و بعد کم کم می‌فهمن که این کلمه به چه جسم با موقعیتی مربوطه. ولی ظاهرا این‌طوری نیست.

سپهر تا الان خیلی کم کلمه‌ها رو بعد از ما تکرار می‌کنه. یه سری کلمه‌‌ها رو دیگه الان کاملا معنی‌شون رو می‌دونه و درست استفاده می‌کنه. ولی یه سری زیادی هم که کلمه می‌گه این طوریه که دوست داره کلمه بعدی اون چیزی که ما می‌گیم رو بگه. فکر کنم اولین موردش رو تو عددها کشف کردیم.که بهش می‌گی یک، می‌گه دو، می‌گی دو، می‌گه سه، و همین طور الان تا بیست به جز ۱۷ و ۱۸ و ۱۹ همه رو می‌گه.

بعد کم کم تو کتاب‌هاش فهمیدم که اگه کلمه آخر جمله رو صبر کنم و نگم فوری خودش می‌گه. مثلا یه کتابی داره که متضادهاست. وقتی بهش می‌گی big. می‌گه ‌and small. می‌گی short می‌گه and tall. کل این and و کلمه بعدش هم براش با هم یکیه فکر کنم! یا مثلا تازه فهمیدم که کلی از شعرهایی که براش می‌خونم کلمه‌های آخر بیت‌هاش رو حفظه. علیرضا می‌گه پس همین که هی به ما درخواست این شعر و اون شعر رو می‌ده. می‌خواد حفظ کنه! مثلا گنجشک لالا رو که براش می‌خونم، بعد از مصرع اولش می‌گه لالا و بعد از مصرع دوم می‌گه بالا. خیلی کف کرده بودم که چه جوری تفاوت این دو تا رو هم فهمیده و می‌گه. البته نه اینکه همه رو درست بگه. مثلا توپ سفیدم رو که براش می‌خونم: قل قل می‌‌خوره تو زمین …، به جای ورزش می‌گه بازی!