– خب بعد یک ماه فوتبال تموم شد. واقعا چقدر فوتبال نگاه کردیم. ورزش هم مثل آب و هوا کلی موضوع واسه حرف زدن فراهم می‌کنه. بعضی‌ از این ملت هم که حافظه‌هایی دارن، اینکه فلانی تو سال فلان با کدوم پاش گل زد. خلاصه ولی تموم شد.
– یکی از دست‌آوردهای سفر به بالتیمور و واشینگتن این بود که اونجا میزبانمون بهمون آب هویج داد. و بعد ما کشف کردیم که جایی هم که ما ازش خرید می‌کنیم هم داره همون مارک رو. و حالا من به وصال یکی از خوردنی‌های مورد علاقه‌ام یعنی آب‌هویج بستنی رسیده‌ام. هروقت هم می‌خورم یاد اون مغازه دم چهارراه زند (اسم خیابون‌ها رو حسابی یادم رفته) می‌افتم (فکر کنم اسم مغازه چهارفصل بود) که با بابا می‌رفتیم آب‌هویج بستنی می‌خوردیم.
– اون طرف که تعریف کردم می‌خواست از یه گیره قرمز کاغذ به یه خونه برسه، بالاخره موفق شد. مثل این که اون قرارداد یک‌سال زندگی در خونه رو با یه نقش در یه فیلم عوض کرد و بعد اون رو با یک خونه در کانادا. (الان دیدم بینش یه چیزای دیگه هم بوده که برین تو سایت خودش ببینین)
اینم عکس خونه‌اش:

برنامه‌ریزی و فکر کردن به آینده یه چیزیه که متاسفانه من هیچ وقت یاد نگرفتم. یه نمونه‌اش هم موقع گرفتن email بوده. اولین emailی که گرفتم از yahoo ترکیب اسم و فامیلم بود. بعدش به این نتیجه رسیدم (خودم هم نمی‌دونم چرا!) که خب شاید بخوام به کسی email بزنم که نخوام اسم و فامیلم رو بدونه! بنابراین یه اسمی انتخاب کردم که هیچ ربطی به اسم و فامیلم نداشت و همون موقع‌ها هم از yahoo messenger زیاد استفاده می‌کردم به همین خاطر الان تمام دوستام تو لیست این account دوم هستند. و بعد موقع وب‌لاگ نوشتن شد. خب از اسم و فامیل کامل که نمی‌شد استفاده کرد. اون account دوم هم حالا مخصوص خیلی آشناها شده بود و همش باهاش online بودم و نمی‌شد که هرکسی هم که وب‌لاگ رو می‌خونه بفهمه که من کی online هستم! و بعد gmail به بازار اومد و بعد هم که domain خودم رو گرفتم و اون هم باهاش کلی email هست.
و حالا به جز بدبختی چک کردن ۴-۵ تا email، مساله تصمیم گرفتن هم هست. اینکه به فلانی که می‌‌خوای email بزنی از کدوم‌ یکی استفاده کنی، yahoo 360 رو با کدوم یکی بسازی، flickr رو با کدوم login کنی، …

یادتون هست راجع به تقویمی که شهرداری بهمون داده بود گفته بودم که هر ماه یک دستور غذا داشت؟ اولین دستورش یک پای پنیر (cheese pie) بود که خانم آقای شهردار دستورش رو داده بود.
دفعه پیش که رفته بودیم خرید پنیرش رو خریدم و امروز بهانه‌اش جور شد که درست کنم.
تو همون گروه خانم‌های دانشگاه! حرف یه رستوران غذاهای دریایی شد که جای جالبیه و اینا و امروز چند تا خانوادگی رفتیم اونجا.
جالبی این رستوران که اسمش هست The Place! هم به اینه که اونا فقط یه اصل غذا که ماهی، میگو، خرچنگ یا صدف و برای اونایی که مثل علیرضا غذای دریایی دوست ندارند استیک و مرغ رو روی آتش کباب می‌کنند و برات میارن سر میز و دیگه بقیه مخلفات رو خودت میاری. نوشیدنی، دسر، نون و یا هرچیز دیگه.
البته من که هنوز جرات نکرده‌ام خرچنگ یا صدف رو امتحان کنم به همین خاطر میگو گرفتم ولی میگوها رو گذاشته بودند تو فویل و رو آتش گذاشته بودند که در واقع پخته شده بود و زیاد جالب نبود. ولی در کل تجربه بامزه‌ای بود. بعد سه سال اینجا بودن هنوز اینکه وقتی سر یه میز با یه خانواده آلمانی، یه خانواده‌ انگلیسی و یه خانواده ایتالیایی می‌شینیم و بعد بحث فوتبال می‌شه و هرکی چونه بهتر بودن تیم خودش رو می‌زنه، خیلی برام جالبه.
خب اینم عکس دسری که من درست کرده بودم:

و اینم دستورش:
۳ پوند (۱/۶ کیلو) پنیر ریکوتا (نمی‌دونم ایران هست یا نه)
۱+۱/۲ پیمانه شکر
۶ تا تخم‌مرغ
۳ قاشق غذاخوری آرد
۳ قاشق چای‌خوری وانیل
۱- پنیر، شکر، تخم‌مرغ و آرد رو با هم مخلوط کنید.
۲- وانیل رو اضافه کنید.
۳- مایع رو توی دو ظرف پیرکس گرد ۱۰ اینچی (۲۵/۴ سانتی‌متر) که قبلا چرب شده بریزید.
۴- حدود ۴۵ دقیقه در فر در دمای ۳۵۰ فارنهایت بپزید. اگر کارد را داخل آن کنید موقع بیرون آمدن چیزی نباید به آن چسبیده باشد.
۵- در یخچال بگذارید تا سرد شود.
۶- روی آن دارچین بپاشید و با توت‌فرنگی تزیین کنید.

تو گذاشتن عکس‌های کادوی تولد که بدقولی کردم و حالا دیگه بیمزه شده!
هفته گذشته به قصد دو تیر یه نشون رفتیم به سمت واشینگتن. هم برای اینکه پاسپورت‌هامون رو عوض کنیم هم اینکه شهر رو ببینیم.
روز اول رو که همش تو راه بودیم و شب رسیدیم به بالتیمور که قرار بود اون‌جا خونه یکی از بچه‌ها بمونیم.
فردا صبح رفتیم دفتر حفاظت منافع. اول شماره می‌گرفتیم و بعد که نوبت اون شماره می‌شد می‌رفتیم که مدارک رو تحویل بدیم.
برای تعویض (بعد از ۱۰ سال) اصل شناسنامه می‌خواستن. ما شناسنامه‌هامون رو از ایران نیاورده بودیم. گفتم لابد خیلی‌ها همین مشکل رو دارن، زنگ زده بودم و بعد از بیشتر از نیم‌ساعت پشت خط بودن بهم گفته بود که حتما لازمه. خوشبختانه ما یه آشنا برامون از ایران اورد شناسنامه‌ها رو ولی یکی از بچه‌ها ۴۰-۵۰ دلار پول DHL داده بود. ولی اونجا موقع تحویل مدارک شناسنامه‌ رو ازش نخواستن. و وقتی که پرسیده بود شناسنامه لازم نیست گفته بود نه!!
برای تعویض ۴ تا عکس و برای تمدید ۱ دونه عکس خواسته بودن. من که دیدم چه فرقی می‌کنه عکاسی بیرون وقتی خودشون هم با دوربین دیجیتال می‌گیرن. خودمون وایسادیم کنار دیوار سفید و عکس انداختیم و بعد با کمک photoshop سه در چهار cropش کردم و ۸ تاش رو چیدم کنار هم و رفتیم یه داروخونه و با ۲۰ سنت پرینت گرفتم به جای دادن ۱۵ دلار !
که البته از چهار تا یکیش رو پس دادن و اون یکی برای تمدید هم کلا لازم نبود.
و اما پول. برای تعویض نوشته شده ۱۱۰ دلار + ۱۰ دلار هزینه مهر خروج + ۱۵ دلار پول پست.
ما گفتیم خب چون ما خودمون داریم می‌ریم پس ۱۲۰ دلار لازمه.
اون‌جا فهمیدیم که چون ما ویزا داریم محل اقامتمون ایران حساب می‌شه و به همین دلیل مهر خروج برای ما نمیزنن. (ربطش چیه خدا می‌دونه) بنابراین ۱۰ دلار اضافه داده بودیم. ولی گفتن زیر ۲۰ دلار رو پس نمی‌دن و می‌مونه تو حسابمون!!!!
البته موضوع به همین جا ختم نمی‌شه، مدارک رو گرفتیم کلی زیر و رو کردیم که اشتباهی نباشه، تمدید یه مهر تاریخه فقط (که نمی‌دونم با چه جوهریه که ۸۰ دلار قیمتشه) که اونو قاطی پاطی زدن تو پاسپورت من و بعد با دست زیرش نوشتن به صفحه فلان مراجعه شود و اونجا دوباره زدن.
پس‌فرداش که داشتیم راه می‌افتادیم فهمیدیم آی که یکی از اسما رو غلط زدن البته واقعا خیلی تشخیصش سخت بود ولی بهرحال اشتباه بود. دوباره راه افتادیم به طرف اونجا و طرف تا بهش می‌گی یه اشتباهی شده تو اسم فوری با قطعیت می‌گه لابد خودت اشتباه نوشته بودی تو فرمت. معذرت و اینا که پیشکش.
کلا خیلی اعصابم خورد شد از رفتن به اون‌جا (دفتر حفاظت رو می‌گم وگرنه واشینگتن خودش خوش گذشت که بعدا می‌نویسم). آدم انتظار داره تو یه کشور دیگه سفارتش یا دفتر حفاظت منافعش، خب حافظ منافعش باشه، جایی باشه که آدم رو تحویل بگیرن و هوای آدم رو داشته باشن اونم الان تو امریکا، مرتب بودن و به در بخور بودن وب‌سایتشون و تلفن جواب دادنشون رو نخواستیم. ولی دریغ از یه لبخند خشک و خالی. این پست‌چی محله ما بیشتر به فکر ما هست و ما رو تحویل می‌گیره تا هم کشوری خودمون تو دفتر حفاظت منافع.

وای بالاخره بعد مدت‌ها وقت کردم بیام پای کامپیوتر. البته اگه بپرسین چی‌کار داشتم که سرم شلوغ بوده باید بگم هیچی!
البته یکی دو تا مهمونی رفتیم و دو بار هم مهمون دعوت کردم.
یکشنبه اعضای گروه کتاب‌خونی‌مون رو دعوت کردم خونمون به صرف شام ایرانی. کشک بادمجون ، عدس پلو ، مرغ و سوپ جو به علاوه ماست اسفناج و سالاد.
ملت کلی از ماست اسفناج و کشک بادمجون و سوپ خوششون اومد و دستورش رو می‌خواستن. ماست اسفناج و سوپ که خب آسونه ولی کشک بادمجون برای اینجا که کشک پیدا نمی‌شه سخته. خودم که از دو روز قبلش داشتم کشک می‌سابیدم!
دوشنبه هم بچه‌های خودمون رو دعوت کردم واسه تولدم. کلی هم چیزای بامزه گرفتم. علیرضا که بهم یه ipod داد که کلی باحاله و کار هرروزم شده که یه چیزی ازش کشف کنم.
یه کش سر باحال که آدم اصلا دلش نمی‌آد ببنده به موهاش، یه کتاب خاطرات کلینتون، یه عروسک Hello Kitty (کم کم باید جای عروسک‌هام که ایران گذاشتم رو پر کنم دیگه!) و یه گلدون، یه gift card از آمازون (که از دیشب تا حالا هی دارم می‌گردم ببینم باهاش چی بخرم) هم از دوستان گرفتم که کلی شرمنده کردن. عکس‌هاش رو امشب می‌ذارم.
بقیه روزها هم تند و تند داشتم کتاب می‌خوندم. کتاب Three Junes رو باید تموم می‌کردم چون نویسنده‌اش داشت میومد کتاب‌خونه شهرمون حرف بزنه می‌خواستم ببینم این کتابش انقدر مشهوره چیه. بعدش هم برای گروه خودمون The Secret Life of Bees رو باید می‌خوندیم که البته دیشب آخرش هم تموم نشد ولی چون یکی دیگه هم تموم نکرده بود قرار شد دفعه دیگه راجع بهش حرف بزنیم.
ولی امروز موندم خونه که راحت استراحت کنم، خونه رو مرتب کنم، وب‌لاگ گردی کنم و شاید هم اگه کسی online بود chat کنم!